Özgür, hayatının büyük bölümünü hukukla geçirmiş, ama kendisini hiçbir zaman yalnızca hukukçu olarak tarif etmek istememiş biridir. Hukuk fakültesinden mezun olduktan sonra avukat oldu; yıllar içinde insanların, şirketlerin, anlaşmazlıkların ve bazen de anlaşamamanın türlü hâllerine tanıklık etti. Belki biraz da bu yüzden, insan hikâyelerine olan merakı mesleki bir alışkanlığın çok ötesine geçti.

Yaklaşık yirmi yıldır fotoğraf çekiyor. İnsanları, sokakları, şehirleri ve bazen kimsenin dönüp ikinci kez bakmadığı ayrıntıları fotoğraflamayı seviyor. Çünkü ona göre iyi bir fotoğraf, güzel görünen bir şeyden çok, bakmaya değer bir şeydir.

Sinemayla ilişkisi ise izleyicilik sınırlarını uzun zaman önce aştı. Filmleri hikâyeleri kadar kadrajları, sessizlikleri, karakterleri ve söylenmeyenleri üzerinden düşünmeyi seviyor. Edebiyatla ilişkisi de benzer biçimde biraz okurluk, biraz yazarlık, bolca merak içeriyor. Zaman zaman hikâyeler yazıyor, zaman zaman yarım bırakıyor, sonra başka bir fikirle yeniden başlıyor. Yarım kalan şeylerin de insanın hikâyesine dahil olduğuna inanıyor.

Yeni şeyler öğrenmeye karşı makul sayılmayacak ölçüde meraklı. Bir gün yapay zekânın hukuk mesleğini nasıl değiştireceğini düşünüp ertesi gün bir filmin tek bir sahnesine gereğinden fazla anlam yükleyebilir. Fotoğraf, edebiyat, sinema, teknoloji, doğa ve insan davranışları arasında aslında var olmayan bağlantılar kurmayı seviyor. Bazen o bağlantılardan iyi fikirler çıkıyor. Bazen hiçbir şey çıkmıyor. İkisini de sürecin doğal bir parçası sayıyor.

Gris de biraz bu meraktan doğdu. Her konuda uzmanların konuştuğu bir dünyada, bazen iyi bir sorunun iyi bir cevaptan daha değerli olabileceğine inanıyor. Kesin hükümlerden çok gri alanlarla, büyük laflardan çok küçük ayrıntılarla ilgileniyor. Hukukun ciddi dünyasıyla mizahı, gündelik hayatla kültürü, teknolojiyle insanı aynı masaya oturtmayı seviyor.

Gris’teki rolünü tek bir kelimeyle tarif etmek bu yüzden biraz zor. Bazen yazar, bazen kamera arkasında durur, bazen fikir ortaya atar, bazen de ortaya attığı fikrin neden kötü olduğunu herkesten önce kendisi söyler. Ama çoğunlukla merak eder.

Çünkü Gris’in onun için en güzel tarafı tam olarak budur: Her şeyi bilmek zorunda olmadan, hemen her şeyi konuşabilmek.