Gris Blog

Başımı kaldırıyorum. İneceğim istasyonun adı metroda yankılanıyor, inmeye hazırlanmak için İngilizce anonsu bekliyorum ama. Hep böyle yaparım, bir sebebi yok. Metrodan inip insanların arasında hepsinin düşüncelerini okumaya çalışarak yürüyorum, henüz bu güce sahip değilim ama aşağı yukarı tahminlerde bulunuyorum. Hepsinin günü iyi geçer umarım. Otobüs sinyalini görüyorum o ara. Kaçırdım. Bir sonraki beklenecek ve bir dal sigara içilecek. Otobüsü kaçırdığım sabahları seviyor m

Bir süre sessizlik oldu “Alo” dedim. Karşımdaki “Leyla’yı kaybettik” dedi. Telefon elimden düştü. O dakika, ne hissedeceğimi dahi bilmeden öylece kalakaldım masada. Biraz sonra ilk şaşkınlığı atıp üzerimden tekrar aradım. Telefonu açan kadın Leyla’nın annesiymiş. Olanları bana anlatırken kanım dondu. O sabah -ben Leyla’nın yanından ayrıldıktan sonra- Leyla’yı aramış, ulaşamamış. Kaygılanıp Leyla’nın karşı komşusunu aramış. O kapıyı çalmış ama açan olmayınca polise haber vermi

Kaç gün geçtiğini bilmiyorum. O geceyi bir an bile unutmadığım hâlde, üzerinden geçen günleri saymadım. Başta bunu önemsemedim; insanın başına gelen şeyin tarihini bilmesi, onu anlamasına yardım etmiyor. Sonra günler birbirine karıştı. Bir sabah uyandığımda salı olduğunu sanıyordum, bir başkasında henüz önceki günün bitmediğini. Eskiden zamanın geçtiğini küçük şeylerden anlardım. Pazartesi sabahı duyduğum isteksizlikten, cuma akşamı eve dönerken adımlarımın hızlanmasından. Şi

Sabah telefonumun çalmasıyla uyandım. Saat henüz dokuza geliyordu ve arayan avukatım Özgür’dü. Bugün bir duruşmamız vardı ve muhtemelen onu hatırlatmak için arıyordu. Telefonun sesini kısıp komodinin üzerine geri koydum. Sonra dönüp Leyla’yı izlemeye koyuldum. Yatağa yüz üstü uzanmış, sol yanağı yastıkta, saçları yüzüne dökülmüş hareketsiz uyuyordu. Bir peri masalındaymış gibi hissediyordum. O an, ona karşı içimde derin ve güçlü bir bağ olduğunu duyumsadım. Halbuki daha iki g

Onunla ilk defa bir kitapçıda karşılaştık. Bir eylül akşamüstü, işten biraz erken çıkıp bir kitapçıya gittim. ‘Türk Roman/Öykü’ rafına doğru gittim. O, rafın önünde durmuştu. Elinde bir kitap vardı ve yavaş yavaş yapraklarını çeviriyordu. Lacivert bir etek, beyaz bir gömlek ve siyah rugan bir ayakkabı giymişti, eteği dizlerinin hemen üstünde bitiyordu. Bir bacağını hafif bükerek diziyle kitaplığın rafına dayamış, diğer bacağını da onun arkasına atmış, dalgın dalgın kitaba bak

Şehre vardığımda ağaçların yaprakları kıpırdıyordu ama rüzgâr yoktu. Bunu otelin kapısını ararken fark ettim. Valizimin tekerleği kaldırım taşlarının arasına sıkışmıştı; eğilip kurtardığımda alnıma düşen saçlarım yerinden oynamadı. Karşı dükkânın tentesi dümdüz duruyordu. Yalnızca yol boyunca sıralanmış ağaçların yaprakları hafifçe hışırdıyordu. Ses, arada bir kesilecek gibi oluyor, sonra dalların başka bir yerinden devam ediyordu. Başımı kaldırıp baktım. Yol yorgunuydum. Bir

Karşımda oturmuş, sakin sakin bir şeyler anlatıyor fakat anlattıklarını duymuyorum. Aklım gözlerinde, bal rengi gözlerinde. Konuştukça bazen gözlerime, bazen masadaki nesnelere bazen de etraftaki masalara takılan bal rengi gözlerinden gözlerimi alamıyorum.

Persepolis, Marjane Satrapi’nin kendi yaşamından izler taşıyan ünlü çizgi romanının beyaz perdeye uyarlanmış hâlidir. Satrapi, başlangıçta eserinin sinemaya aktarılması fikrine mesafeli yaklaşmış olsa da film, gösterime girdiği dönemden itibaren geniş bir yankı uyandırmış ve zamanla yalnızca İran’ın yakın tarihini anlatan bir yapım olmaktan çıkarak kimlik, aidiyet, özgürlük ve yabancılaşma üzerine evrensel bir anlatıya dönüşmüştür. Filmde Satrapi, kendi hayatını anlatırken ya