Gris Project

Başımı kaldırıyorum. İneceğim istasyonun adı metroda yankılanıyor, inmeye hazırlanmak için İngilizce anonsu bekliyorum ama. Hep böyle yaparım, bir sebebi yok. Metrodan inip insanların arasında hepsinin düşüncelerini okumaya çalışarak yürüyorum, henüz bu güce sahip değilim ama aşağı yukarı tahminlerde bulunuyorum. Hepsinin günü iyi geçer umarım. Otobüs sinyalini görüyorum o ara. Kaçırdım. Bir sonraki beklenecek ve bir dal sigara içilecek. Otobüsü kaçırdığım sabahları seviyor m

Bir süre sessizlik oldu “Alo” dedim. Karşımdaki “Leyla’yı kaybettik” dedi. Telefon elimden düştü. O dakika, ne hissedeceğimi dahi bilmeden öylece kalakaldım masada. Biraz sonra ilk şaşkınlığı atıp üzerimden tekrar aradım. Telefonu açan kadın Leyla’nın annesiymiş. Olanları bana anlatırken kanım dondu. O sabah -ben Leyla’nın yanından ayrıldıktan sonra- Leyla’yı aramış, ulaşamamış. Kaygılanıp Leyla’nın karşı komşusunu aramış. O kapıyı çalmış ama açan olmayınca polise haber vermi

Kaç gün geçtiğini bilmiyorum. O geceyi bir an bile unutmadığım hâlde, üzerinden geçen günleri saymadım. Başta bunu önemsemedim; insanın başına gelen şeyin tarihini bilmesi, onu anlamasına yardım etmiyor. Sonra günler birbirine karıştı. Bir sabah uyandığımda salı olduğunu sanıyordum, bir başkasında henüz önceki günün bitmediğini. Eskiden zamanın geçtiğini küçük şeylerden anlardım. Pazartesi sabahı duyduğum isteksizlikten, cuma akşamı eve dönerken adımlarımın hızlanmasından. Şi